Yıllardır severek tükettiğimiz Uno ekmeklerini üretilirken görmek gerçekten çok güzeldi. Uno ve Blogger Sofrası gerçekleştirdiği bu organizasyonla; yemek ve pazarlama üzerine günlük tutan yazarları buluşturarak fabrikaya bir gezi düzenledi.

Önce sabah blog arkadaşlarla ve Blogger Sofrası’yla tanışma (Çiçek Hanım çok pozitif biriydi), sohbet; ardından lezzetli bir kahvaltı yaptık. Sonrasında fabrikanın yolunu tuttuk.

Uno fabrikasına girdiğimizde kafamda nelere dikkat edeceğimi planlamıştım. Çalıştığım şirkette kalite sistemleri çalışmalarının bizzat içinde olup ve iç denetçi ekibinde görev aldığım için o gözle dolaşarak gözlem yaptım.

Uno fabrikasının üretim hattı gerçekten çok büyük ve pazar payının %75′ini elinde bulunduruyor. Aslında bizim market raflarında görmediğimiz birçok endüstriyel ürünleri var. Yani çeşitler bol Dolaşırken sıcak sıcak Uno ekmeklerinden tatma imkanımız oldu. Fabrika gayet hijyenik ve sistemli çalışıyor. Böyle olduğunu tahmin etmiştim ama gözlerimle görmek çok iyi oldu. Dizi dizi mis kokulu ekmeklerin yakınından geçerken insan uzanıp bir lokma koparası geliyor. Uno kalitesine güvenerek gönül rahatlığıyla tüketebilirsiniz. Hem pazarlama yetkilisinden aldığımız bilgiye göre yeni ürünler yoldaymış. En kısa zamanda bizlerle buluşacak lezzzetler için sabırsızlanıyorum.

Gezi bitiminde yazar arkadaşlar ve ben neşe içinde Uno’nun bize hazırladığı hediye paketlerini de alarak hatıra fotoğrafı çektirdik Alttaki fotoğraf üretim hattı gezisinden hemen sonra Devletşah’ın katkısıyla çekildi Güzel arkadaşlıklar kurarak eve döndüm. Bir sonraki buluşmayı iple çekiyorum.

Kızım için hazırladığım muffinler gerçekten lezzetli oldular. Defne bir tanesini yedi bitirdi. Böylece tadını onaylamış oldu. Çünkü kızım sadece tadını beğendiği yiyecekleri yiyiyor. Kendi seçimleri ve dolayısıyla damak tadı olan bir bebek Hatta kuzenim Pervin beni iyi tanıdığı için “keklere baktığımda kalite ve senin imzanı görüyorum Hülya” diyerek beğenisini dile getirdi. Yiyenlerin beğenmesi de bana en güzel hediye oldu.

Muffinlerin süslemesini düşünürken uzun zamandır fırsat bulup kullanamadığım Wilton çiçek setim aklıma geldi. Hemen pratik birkaç şekil çıkararak süslemeleri yaptım. Beyaz şeker hamurunu toz gıda boyalarıyla renklendirerek kullandım.

Ganaj Soslu Muffin

Malzemeler:

(12 Adet İçin)

• 2 adet yumurta
• 1 su bardağı toz şeker
• 1 çay bardağı sıvıyağ
• 1 çay bardağı süt
• 1 çay kaşığı vanilya aroması
• 1/2 paket kabartma tozu
• 1,5 su bardağı un

Ganaj Sos İçin:

• 1 kutu (200 ml) sıvı krema
• 100 g bitter çikolata

Süsleme İçin:

• Renkli şeker hamuru
• Süsleme şekerleri

Muffin Yapılışı:

1. Unu ve kabartma tozunu eleyin. Ayrı bir kapta yumurta ve tozşekeri iyice çırpın.

2. Sıvıyağ, süt ve vanilya aromasını ekleyip çırpmaya devam edin.

3. Elenmiş un ve kabartma tozu karışımını ilave edip çırpın.

4. Hamuru yağlanmış muffin kalıplarının yarısını dolduracak şekilde paylaştırın.

5. 160 dereceye ayarlanmış fırında üzeri altın sarısı olana kadar pişirin. Fırından çıkarıp soğumaya bırakın.

Ganaj Sos Yapılışı:

1. Sos tenceresine kremayı boşaltın. Kısık ateşte kaynatmadan ısıtın. Kenarlardan cızırdamaya başlamadan ocağı kapatın.

2. İyice ısınan kremanın içine kırılmış bitter çikolatayı ekleyin; çırpma teli veya çatalla iyice karıştırarak kremanın içinde eritin. Sosu arada bir karıştırarak ılınması için bekletin.

Süsleme:

1. Soğuyan muffinleri diplerinden tutup, sosun içine sadece üzerleri bulanacak şekilde daldırıp tepsiye dizin.

2. Sos donduğunda şeker hamurundan çiçekler yaparak veya kurabiye kalıplarıyla şekiller çıkararak üzerlerine koyabilirsiniz.

3. Son olarak renkli süsleme şekerleri serpiştirebilirsiniz.

Afiyet olsun…

Kızım 1yaşında oldu, her yeni annenin dediği gibi bir yıl ne kadar çabuk geçti. Defne’m hergeçen gün yeni bir şeyler öğrenirken ve bunları benimle paylaşmaya başlamışken büyüdüğünü daha da iyi anlıyorum. Tatlı dudaklarından “anne” kelimesini her duyduğumda dünyalar benim oluyor.

Kızımın ilk doğum gününü günler öncesinden planlamışken aniden çıkan ameliyat olayı ve babacığa verdiğim kendimi yormama sözü yüzünden hazırlıklarımı kısa ve öz tuttum. Aile arasında mütevazi bir kutlama gerçekleştirdik. İşte ayrıntılar aşağıda:

Kızımın pastasını katalogta görür görmez çok beğenmiştim. Sade ve şık, ilk bakışta bana masum bir kız çocuğunu hatırlatıyor. İçini muzlu ve parça çikolatalı yaptırdım.

• Ganaj Soslu Muffinler (Şeker Hamuru Süslemeli)

• Cevizli Çikolatalı Yıldız Muffinler

• Kanapeler

• Peynirli Ve Patatesli Kol Börekleri

• Kısır
• Amerikan Salatası (fotoğrafını çekmeyi unutmuşum)

Bayram kutlaması, biraz geç oldu ama inşallah sevdiklerinizle mutlu bir bayram geçirmişsinizdir. Bizim çekirdek aile olarak bayramımız ziyaretler, arkadaş buluşmaları, evde dinlenerek ve Defne kuzusuyla ilgilenerek geçti.

Not: Fotoğraf Kurban Bayramı için hazırladığım tebrik kartlarına ait. Çocukluğumdan beri kendi yaptığım kartları göndermeyi seviyorum.

Öncelikle hastaneye ziyaretime gelen, telefon açan, e-posta gönderen, yorum yazan ve beni mutlu eden dostlarıma, arkadaşlarıma, okuyucularıma sonsuz teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız, ne güzelsiniz…

İyileşene kadar siteye yazamadım, denedim ama olmadı. Defne’ye, onu kucağıma alamayacağımı anlatıp, bilgisayarı kucağıma alınca kıyameti kopardı. Bende iyileşene kadar bekledim ve uzun uzun yazdım.

“Doktorumdan sadece su, komposto, reçel, bebek bisküvisi ve ekmek yiyerek beslenme koşuluyla izin aldığım 2 günün sonunda ameliyat günü gelmişti. Bu şekilde beslenmemin nedeni midemin safra salgısına ihtiyaç duymayarak, ağrımın ilk günkü gibi kriz seviyesine ulaşmasını engellemekti. Aksi takdirde o seviyeye ulaşırsa gece-gündüz saat kaç olursa olsun acil ameliyata girecektim. Safra kesemin patlama ihtimali vardı. Allahtan ağrım öyle bir zamanda baş göstermiş ki, safra kesesi vücuduma zarar verecek duruma gelmeden sinyallerini vermiş. Doğumdan sonra çoğu bayanın başına gelen bir durummuş. Hormon seviyelerinin safra sıvısındaki maddelerin dengesini değiştirmesiyle taşlar oluşuyormuş. En tehlikeli durum da benimki gibi taşlar 4-6 mm büyüklüğünde çok ve kriz şeklinde gelen ağrılı durummuş. Doktorumu dinleyerek ve genelde aç kalarak 2 günü geçirdim. Bu 2 günde en çok ihtiyaçım olan kendimi ameliyat psikolojisine hazırlamaktı. Her ne kadar da sık yapılan bir operasyon olsa da, başlangıcı ve sonu bütün ameliyatlarda uygulanan prosedürlerin aynısıydı. Bayılacağım………….ayılacağım. Arada operasyon Şimdi söylemesi kolay geliyor. Acile kaldırıldığım ilk gece nöbetçi doktorun “ameliyat olmalısın” demesinden sonra bir umut sabahı bekleyip doktoruma görünerek belki ameliyat olmama şansım vardır diye düşünerek kendimi rahatlatmıştım. Ama doktorum ultrason  görüntüsüne bakarak “Hülyacım hemen ameliyat olmalısın” dediğinde gözlerimden inciler süzülüverdi. “Aaa böyle duygusal olma, ağrılarından kurtulacaksın ve kızının sana ihtiyacı var” diyerek beni rahatlatmaya çalışması; ayrıca en ince ayrıntısına kadar hastalığımın sebepleri, sonuçları, ameliyat sırasında neler yapılacağını, sonrasında hayatıma nasıl devam edeceğim hakkında kafamda en ufak bir soru işareti bırakmamacasına yaptığı açıklamalar, çizimler J çok rahatlatıcı ve bilgilendiriciydi. Hatta sık sık babacıkla bana “böyle dinleyen bulunca anlatırım da anlatırım” diyerek tıp ilmine dalarak geçen bir muayene oldu. Safra kesesi taşları kalsiyum kaynaklı taşlar olmadığı için (pigment, kolesterol kaynaklı) röntgenle belli olmuyormuş. Sadece ultrasonla teşhis edilebiliyormuş. Wikipedia’da güzel açıklamışlar, bilgi edinmek isteyenler bakabilir.
Ameliyat sabahı annem “Hülya ben evde duramayacağım, çok merak ederim seni, deli olurum burada” deyince; “ Bende Defne’mle mümkün olduğunca birlikte olmak istiyorum” diye karşılık verince hep beraber sabah hastaneye geldik. Bizden sonra kayınannem ve kayınbabam da geldiler. Saat 09:30’da ameliyat olacağım için yatışım bir gün önceden yapılmıştı. Ama oda akşamüzeri boşalacağı için eve gelmek daha mantıklı oldu. Odama yerleştik, Defne’m kahvaltısını yaptı benim dışımda herkes heyecanlı, bana ilahi bir sakinlik geldi J Anestezi uzmanı Dr. Kutay Bey geldi.
-Bak sakin olduğuna emin misin? Sakinleştirici verebilirim.
-Eminim, yok istemiyorum.
-Ciddi misin?
-Ciddiyim, gerçekten.
-Tamam ameliyat saatine kadar heyecan olursa haberim olsun.
Şeklinde bir diyalogtan sonra, Defne’mle oyun oynamaya başladık. Hoppidi, hoppidi yaparken. Doktorum girdi odaya.
-Ooo hasta olan sen misin? Diğerleri mi?
-Benimmmm.
-Hiç belli olmuyor J
Şeklinde moral depoladıktan sonra Sevinç hemşire ameliyat önlüğünü getirdi. 10 dakika sonra beni almaya geleceklerini söyledi.
Hazırlandım ve beklemeye başladım. Tabi önlüğü görünce annemin falan yüzü düştü. O yavrusu için bende yavrum için endişeleniyordum. Ameliyat psikolojisi gerçekten zor, özellikle de yeni anne olan ben için; ya uyanmazsam, ya aksilik olursa gibi soruları düşünürken doktorumun beni rahatlatan cümleleri imdadıma yetişiyordu. Ona güveniyordum. Kendime her şeyin iyi gideceği konusunda telkin verdim. Allah’a dua ettim ve beni almaya gelen sedyeye uzandım. Defne’m kahvaltı sonrası şekerlemesini yapıyordu. Onun kokusunu sonuna kadar içime çekerek vedalaştım. Annemi öptüm (annem ağlıyor, susması imkansız), Derya, babacık ve kayınannemlerle vedalaştıktan sonra ameliyathaneye doğru yola çıktık. Annem  hemşireye “Gelebilir miyiz? Deyince hep beraber asansöre bindik. Derya Defne’mle odada kaldı. Ben o ara gözyaşlarıma hakim olamadım. Annem elimi sımsıkı tuttu.
Ameliyathaneye girdikten sonra kalabalık bir grupla karşılaştım. Önce son hazırlıklar için beni yoğun bakıma aldılar. 10 dakika sonra “Hülya Işık, Lap Kese, 4 numaralı ameliyathane” diye bir hemşire seslendi. Ameliyathaneye geçtik. İçerisi çok ışıklı, soğuk ve kalabalıktı. Anestezi uzmanı geldi hemen “merhaba, bak sabah ki gibi sakin misin? Diyerek beni kontrol etti. Doktorum “sana ameliyathaneyi tanıtayım, diye birkaç aleti ve ameliyat sırasında seni buradan izleyeceğim” diye ekranları anlattı Hemşirelerle merhabalaştık. Derken hemşire şırıngayı elimin üzerine yerleştirdi ve doktoruma “Verelim mi? Hocam” diye sordu. Doktorum da “Tamam” dedi. Ben hemşirenin ilacı enjekte etmesine baktım ve 1 saniye sonra “Gidiyorum” dedim ve sonrasını hatırlamıyorum J 2 saat 10 dakika sonra;
-          Hülya Hanım iyi misiniz? Dediklerini duydum ve gözlerimi açmaya çalıştım.
-          Midem çok ağrıyor.
-          Mideniz değil, ameliyat yeriniz.
-          Tamam o zaman orası ağrıyor.
Derken ağrı kesicilerin verilmesiyle biraz rahatlıyorum. Uyandığım an öyle tatlı bir duygu hissettim ki, sanki saatlerce çok rahat bir şekilde uyumuşum ve uyanıyorum. Ağrıyla ve ameliyat kelimesini duyduğumda öncesini hatırladım. Yoğun bakımdan çıktığımda kapıda annemin elimi tutup hüzünle karışık şefkatli sesiyle “Yavrum” dediğinde acılarımı unutuverdim. Babacık da “Geçti canım” dediğinde sevdiklerimin yanımda olması huzur verdi. Odada Defne böceği ile teyzesi beni bekliyordu. Kızım hemen ellerini uzatıp bana dokunmak istedi, bende parmaklarını öptüm. Defne her zaman elini uzatır bende işaret parmağını emerim, “Hımm, çok tatlıymış” derim. O da oyununa devam eder. Gene öyle yaptık
Derya ve babacık hastanede benimle ilgilendiler. 2 gün hastanede kaldıktan sonra eve geçtim. Safra kesesi yokluğunda doktorum vücudumun adapte olması için 1 ay yağsız/az yağlı beslenmem gerektiğini söyledi. Ondan sonra eskisi gibi beslenmeye devam edeceğim. Ayrıca Defne’yi ilk 2 hafta hiç kucağıma almayacağım. Ondan sonraki günler yavaş yavaş alacağım. Defne bu durur mu? Sürekli kucağıma gelmek isteyip durdu. Bende ona elimin üzerindeki küçük bantı gösterip “bu uff geçsin seni kucağıma alacağım” dedim. Bir gün ben uzanırken emekleyerek yanıma gelip, elimin üzerindeki bandı parmağıyla çıkarmaya çalıştı. Minik bızdığım bir an önce iyileşmemi istedi. Her sabah beşiğinden kafasını uzatıp, benim yattığım yatağa bakıp sonra uyumaya devam etti.
2 haftalık raporum bittiğinde işe geri döndüm. Her ne kadar kapalı ameliyat tabir edilen cinsten olduysam da karın bölgemde 4 yerde kesi var. Dikiş yerlerim ve iç dikişler  2-3 ay daha acıyabilirmiş. Tamamen eski halime dönmem 7-8 ayı bulurmuş. Hayırlısı olsun, önemli olan ağrılarımdan kurtulup sağlığıma ve sevdiklerime kavuşmuş olmam. Bunda emeği büyük olan Prof. Dr. Reşit İnceoğlu, yardımcısı Uzm. Dr. Tuna Yıldırım, anestezi ekibinin başı Uzm. Dr. Kutay Çolakoğlu, hemşirelerim Sevinç ve Mahir’e teşekkür ederim “

Cumartesi akşamı başlayan ve acillerde dindirilemeyen mide ağrımı, 7 Kasım 2008 Cuma günü, doktorum Prof. Dr. Reşit İnceoğlu safra kesesi ameliyatı yaparak dindirecek. Hayırlısı olsun…

İnsanın küçük bir kızı olunca, bu işler gerçekten çok zor oluyormuş. Pazar günü sabaha karşı acil serviste teşhis konulduğunda “hemen ameliyata almamız gerekiyor” dediklerinde “olmazzzz” diye feryadı basıp, -kendi isteğimle çıktım- dilekçesini bir çırpıda imzaladım. Defne böceğim aklımda eve dönerken doktorumu aradım ve muayeneye gittik. Ultrason sonuçlarımı görünce o da “hemen ameliyat Hülyacık” deyince napalım, o acıları tekrar çekmektense kurtulayım dedim. Hayatımda ilk kez anestezi olacağım… Bakalım nasıl olacak?

Dualarınızı ve iyi dileklerinizi eksik etmeyin. Tekrar görüşmek dileğiyle, sevgiler…

Bizim oralarda yani Trakya bölgesinde hamur kızartmasına “Kolaç” derler. Bayram tatilinde annem, Derya ve çekirdek aile olarak biz Silivri’deki evimize gittik. Derya ile canımız çay saati çekti ve “abla kolaç yapalım mı? Uff süper olur” şeklindeki diyalogtan sonra kendimizi mutfakta bulduk. Derya yaptı, ben pişirdim.

Daha önce tarifi burada vermiştim. Sadece bu sefer tarif ettiğim şekilden farklı olarak keserek değil de, pişirmesi çabuk olsun diye açarak ve kesmeden kızarttık.

Kolaçların yanına söğüş domates, salatalık, mor soğan, beyaz peynir, zeytin ve bal getirdik. Tabi iyi demlenmiş çayı da unutmadık.

Teyzemle eniştemi de davet ettik, onlar da bayram sabahı geldiler.

Annem Defne’nin eline bir parça koparıp verdi, geveleyerek yedi

Defne’yi seyrederken çocukluğumu hatırladım. Evimizin penceresi demirliydi; annem minder koyarak beni demir ile pencere arasına oturturdu ve kedimiz pamukla beraber sokağı seyrederdik. Rahmetli anneanneciğim elime kolaç tutuştururdu. Şimdi Defne’nin anneannesi kızıma kolaç veriyor.

Çocukluğuma ait güzel anılarım olduğu için kendimi şanslı hissediyorum.

Bayramınızı kutluyorum… İnşallah herkes sevdikleriyle beraber mutlu bir bayram geçirir.

Sevgiler

Karnıyarık patlıcan severlerin asla hayır demeyeceği bir yemektir. Yemek yapmaya yeni başlayanlar için yapımı zor gibi görünsede, aslında öyle değil sadece tencere yemeklerine göre aşamaları biraz farklı. Ben karnıyarığı fırında pişiriyorum, böylece çok lezzetli oluyor. Patlıcanların kenarları ve kıymaların üst tabakası çıtır çıtır kızarıyor ve lezzetine doyum olmuyor.

Karnıyarık

Malzemeler:

• 10 adet minik patlıcan (Minik patlıcan bulamazsanız, 5 adet büyük alıp çiğken ortadan ikiye bölebilirsiniz)
• 250 g kıyma
• 5 adet orta boy kuru soğan
• 2 adet sivri biber
• 1 adet domates
• 10 sap maydanoz
• 2 diş sarımsak
• 2 yemek kaşığı salça (Ben biber salçası ve domates salçası kullandım)
• 2 yemek kaşığı sıvıyağ
• Karabiber
• Tuz

Üzeri İçin:

• Domates
• Sivri biber

Yapılışı:

1. Patlıcanları alacalı soyup bol tuzlu (tepeleme 1 yemek kaşığı tuz koyun) suda 1 saat bekletin. (Patlıcanları bölerek kullanacaksanız bu aşamada böleceksiniz). Daha sonra temiz suda durulayıp, iyice suyunu sıkın.

2. Kızgın sıvıyağda patlıcanları kızartın ve kalınca bir gazete kağıdının üzerine koyun. Fazla yağları emildikten sonra yemeği pişireceğiniz fırın kabı, borcam veya tepsinin içine aralıklı olarak dizin.

3. Soğanları ve sivri biberleri küçük küçük doğrayın. Kıyma ile birlikte hepsini kavurmaya başlayın. Kıyma suyunu salıp çekmeye başladığında kıyılmış maydanoz, sarımsak ve doğranmış domatesi ekleyin. 3-4 kere çevirin ve salçayı ekleyin. 1-2 dakika kavurun, tuz ve karabiberi koyduktan sonra üzerine 1 su bardağı su koyun. Ocağı kapatın.

4. Patlıcanların ortalarını bıçakla yarın. Kaşık ve bıçağın ucuyla yarıkları genişletin. Kıymalı harcı doldurup, üzerlerine birer dilim domates ve sivri biber koyun.

5. Patlıcanların hizasına gelecek kadar su koyup, 230 derece fırında patlıcanlar yumuşayıncaya kadar pişirin.

Afiyet olsun…

Haftasonu annem teyzemleri iftara davet etti. Annem Defne’ye baktığı için malum bayağı yoruluyor. Bende iftar yemeğini hazırlamayı teklif ettim. O Defne kuzusuyla ilgilenirken ben yemekleri pişirdim. Derya da tatlıyı yaptı. Bütün yemeklerin fotoğraflarını çekmeğe vakit bulamadım, çekebildiğim kadarını ve menüyü yayınlıyorum.

İftar Menüsü:

• Mercimek Çorbası
• Karnıyarık
• Zeytinyağlı Sarma ve Biber Dolması
• Kremalı Cornfleksli Tavuk
• Pirinç Pilavı
• Büzgülü Börek
• Kıvırcık Salata
• Şekerpare